Logo grootrijswijk.nl


Jan van Munster kijkt met gepaste trots terug op zijn schilderscarrière
Jan van Munster kijkt met gepaste trots terug op zijn schilderscarrière (Foto: Frans Limbertie)

'Het is mooi geweest zo!'

  Cultuur

Door Frans Limbertie

Naast een begenadigd schilder moet Jan van Munster ook een geliefd man zijn, getuige de grote opkomst van vrienden, familie en andere genodigden afgelopen zaterdag in de Rijswijkse bibliotheek. Tot eind deze maand wordt hier zijn verzameld werk vertoond. Onder het genot van een hapje en een drankje kon het publiek een goede indruk krijgen van al het fraais dat hij in vijftig jaar heeft vervaardigd. Helaas voor het laatst, want de Rijswijkse kunstenaar stopt er na een halve eeuw mee.

Rijswijk - De oudste dochter van Jan van Munster sprak het publiek toe en ze kenmerkte het werk van haar vader wel heel treffend: "Het valt u misschien op dat veel van mijn vaders schilderijen zeegezichten zijn. Grijsblauwe luchten boven een niet al te stormachtige zee. Iedere keer maar weer! Een best wel kalme zee. Het zegt volgens mij wat over het huwelijk van mijn ouders. Helemaal niet stormachtig, eerder heel rustig." De tentoonstelling is georganiseerd door de kinderen van Jan van Munster. Een mooier initiatief kon hij zich niet wensen en dat laat hij in zijn korte toespraak ook blijken.

Aanvankelijk maakte van Munster veel portretten. Steeds meer begint hij zich echter te interesseren voor landschappen en strand- en zeegezichten. Als je goed kijkt naar zijn werken, zie je dit middels de zware wolkpartijen en de vele kleuren. Een echt Hollands aangezicht! Van Munster vertelt dat hij zich heeft laten inspireren door de Haagse School. "Ik was gek op de kunstwerken van Mesdag, Mauve en Maris, voor mij de grote drie. Onbewust neem je daar toch wat van mee," laat hij weten. "Weet je dat ik eigenlijk eerst kapitein van een groot schip wilde worden? Kwam natuurlijk door mijn marinetijd, waar ik mijn dienstplicht heb vervuld. De zee heeft me altijd getrokken."

Van Munster was jarenlang werkzaam in de textiel en begon pas op latere leeftijd met schilderen. "Ik was al bijna veertig toen ik voor het eerst een penseel vasthield," zegt hij lachend. "Maar het heeft het me er niet van weerhouden om een heel oeuvre bij elkaar te schilderen. Mijn vrouw heeft me hierin altijd enorm gesteund. Nu ben ik er voor haar. Zij heeft al een jaar of vijf de ziekte van Parkinson. Gelukkig kan ik een deel van de zorg voor haar opnemen. Ik doneer ook een groot deel van de opbrengsten van de verkoop van mijn werk aan het Parkinson Fonds."
Gaat hij het schilderen niet missen? "Ach, vijftig jaar is een hele tijd hoor, vergis je niet. Ik ben nu 88 en het is genoeg geweest zo. Samen met mijn vrouw op de bank zitten is ook mooi. En dan kijk ik in haar grijsblauwe ogen, net als al die luchten die ik altijd schilderde. Van die bijzondere momenten kunnen we beiden goddank nog intens genieten."

1 reactie
Meer berichten

Shopbox