Foto:

Voorpret

  Column

Er wordt wel eens gezegd dat loterijen een extra en vrijwillig afgedragen belasting is voor de deelnemers. De kans dat je iets wint is astronomisch klein, en toch doen elke maand hordes mensen mee aan de Staatsloterij, in de ijdele hoop dat ze de jackpot winnen. Je mag al van geluk spreken als je op z’n minst je inleg terugkrijgt. En toch, de verleiding is zo groot. Dat weten ze bij de Staatsloterij (die gevestigd is in ons eigenste Rijswijk) ook, dus de ronkende reclames over al die droomprijzen vliegen je om de oren. En dan ga je toch dromen. Dromen over wat ze allemaal zouden kunnen doen met zo’n pot geld en vooral: wat ze allemaal zouden kunnen laten. Normaal gesproken kan ik de verleiding goed weerstaan. Zeker, als die kale schreeuwlelijk van de Postcodeloterij langs komt om de hele straat rijk te maken maar aan ons huisje voorbij gaat, zal ik ongetwijfeld zuur zijn, maar ik durf het risico wel te nemen. Maar de afgelopen maand werd het me toch wel heel erg moeilijk gemaakt. De reden? De ‘droomsalaristrekking’ van netto €10.000 per maand, dertig jaar lang! ‘Word jij full time levensgenieter?’ vraagt de Staatsloterij?

Sparen voor de kinderen? Minder werken?

Met zo’n maandbedrag zou ik een heel eind komen. Ik ben echt wel tevreden met mijn huidige salaris en kom helemaal niks te kort, maar het is nog lang geen €10.000 netto per maand. If I were a rich man, Ya ba dibba dibba dibba dibba dibba dibba dum, aldus het bekende deuntje (bent u wat jonger, dan kent u het misschien in de uitvoering van Gwen Stefani, Rich girl). Maar elke maand zo’n bedrag, voelt op een gekke manier comfortabeler dan een enorme pot met geld in één keer bijgeschreven. Dit laat meteen zien hoe irrationeel het eigenlijk is. Want 30 jaar lang elke maand 10k beuren, is in totaal €3.6 miljoen. Dat is niet weinig, maar de jackpot van vorige maand was €26.3 miljoen. Zo’n droomsalaristrekking stelt dus helemaal niet zoveel voor. En daarom deze bekentenis, gewoon met de billen bloot: deze maand ben ik toch voor de bijl gegaan, en heb ik dus vrijwillig deze extra belasting betaald. En heus, ik weet het: het is een kansloze missie want de kans dat ik win is letterlijk bijna nul. Maar ik merk dat je het kopen van een lot niet doet omdat je denkt dat je kan winnen. Het gaat om de fantasie, het dromen. De Staatsloterij zegt dit zelf ook. Als je online je lot koopt, krijg je ter bevestiging een email met als onderwerp ‘De voorpret kan beginnen!’ En verderop in de email: ‘Het kan zomaar gebeuren…’ Slaat nergens op, want het gaat heus niet gebeuren, maar voorpret heb je er wel van.

Bij het aanleveren van deze column moest de trekking nog plaatsvinden. Maar als deze krant op uw deurmat ploft, weet ik of ik elke maand €10.000 krijg, zomaar. Maar dan? Dat leuke cabriootje kopen, voor de lol? Lekker sparen voor de kinderen, zodat ze zonder studieschuld kunnen studeren? De hypotheek aflossen? Mijn werk is te leuk om helemaal te stoppen, maar misschien een dagje minder werken in de week? Laat ik in ieder geval alvast beloven dat ik in ieder geval deze column zal blijven schrijven.

Meer berichten