Foto:

Terug

Ik was best een beetje nerveus. We hadden wel goed over gepraat en afspraken gemaakt. Ik had mij nog eens goed verdiept in wat allemaal wel en niet mocht. De relevante beschermende middelen in huis gehaald. Toch voelde het alsof ik iets stiekems ging doen, beetje gevaarlijk zelfs. Misschien was het beter om toch nog even te wachten? Ik wilde wel graag, maar moest het echt al zo snel? Kon ik niet beter nog een paar maandjes wachten? Nee, ik had al lang genoeg gewacht. De mogelijkheid diende zich aan en ik besloot er gewoon voor te gaan. En ik kan u vertellen: het was fantastisch, geen seconde spijt van gehad. Sterker nog, de volgende dag ging ik gewoon weer, helemaal niet meer nerveus, en vol vertrouwen. Dit kan natuurlijk maar over één ding gaan: voor het eerst weer terug naar kantoor!

Ik liet me met een diepe zucht vallen in mijn bureaustoel

Na meer dan drie maanden op een eettafelstoel aan een niet iets te laag bureautje te hebben gewerkt én met twee kleine kinderen thuis, klonk de aankondiging dat het kantoor weer openging als muziek in mijn oren. Het was natuurlijk geen kwestie van gewoon naar binnen banjeren. Nee, er was een lange, lange lijst van voorschriften en regeltjes. Maar dat was prima, daar had ik geen bezwaar tegen. Ik was met name bezorgd over de treinrit: zou het niet te druk zijn? Dat bleek allemaal mee te vallen, en de reizigers die er waren, droegen keurig een niet-medisch mondkapje. Op de perrons viel het ook alleszins mee met de drukte.

Kortom, de reis verliep prima. Eenmaal terug op kantoor, achter mijn bureau, liet ik me met een diepe zucht vallen in mijn behaaglijke bureaustoel. Ik genoot van de aanblik van de drie grote schermen op mijn bureau, heerlijk om weer wat overzicht te hebben. De werkdag zelf vloog voorbij: in bijna acht uur ongestoord en in concentratie kreeg ik bergen werk verzet, alleen onderbroken door korte tripjes naar de koffieautomaat. De koffie thuis smaakt wel vele malen beter, maar dat was niet erg. Aan het einde van de dag sloot ik voldaan mijn computer af en ging terug naar de trein voor de reis huiswaarts, die ook probleemloos verliep.

Het was fijn om weer even te kunnen proeven aan het normale leven. Of nou ja, het is nog niet helemaal normaal, maar het begint er steeds meer op te lijken. Het fijnste was nog wel de hernieuwde scheiding tussen werk en privé: na een dag op kantoor ben ik ook echt klaar. Na een dag een beetje rommelig thuiswerken, was ik toch altijd even geneigd om ‘s avonds nog wat werk in te halen, waardoor werk en vrije tijd steeds meer in elkaar overliep.

Het is ook goed om te zien dat de wereld om ons heen langzaamaan weer wat normaler wordt: de café’s en restaurants in het dorp zijn weer open, en de gemeenteraad vergaderde deze week voor het eerst in levende lijve. Wel in een enorme hal in de Broodfabriek om de anderhalve meter te kunnen waarborgen, maar toch. En er stonden weer allemaal ‘gewone’ op de agenda. Ik kijk er naar uit, naar die saaie, normale onderwerpen.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden