Foto:

Vadercentrum van mond tot mond

we maken er samen elke dag een gezellig feestje van

Met het mondkapjesproject laat Bilal zien: alles kan. “De mondkapjes zijn geen doel maar een middel om mensen een dagbesteding te bieden. Hoogste doel is gezelligheid, niet in je eentje thuis hoeven zijn, het gevoel nuttig te zijn en een bijdrage kunnen leveren."

Dagbesteding

Van de redactie

Alle beetjes helpen

Wil je een bijdrage leveren? Het Vadercentrum heeft textiel (katoen) nodig. Lever dekbedovertrekken of lakens in op het Jonckbloedtplein 21 in Den Haag.

Als je het Vadercentrum in Laak binnenkomt, hoor je meteen het geratel van de naaimachines. Dag in dag uit komen vrijwilligers hier kleurrijke mondkapjes maken die gratis worden weggegeven. Het moeten er 100.000 in totaal worden dus de harde werkers zijn nog wel even bezig. “Vele handen maken licht werk.”

Den haag - “Dankjewel Bilal! Ik denk dat ze er heel blij mee zullen zijn”, zegt vrijwilliger Louise tegen de coördinator van het Vadercentrum. De stapel mondkapjes die ze in haar hand heeft, neemt ze mee naar Parnassia waar de cliënten mondkapjes moeten hebben. “Voor de afdeling verslaving heb ik extra kleurrijke mondkapjes uitgezocht.” Veel welzijnsorganisaties en Voedselbanken hebben zich al gemeld en willen duizenden mondkapjes afnemen. In het Vadercentrum wordt daarom keihard doorgewerkt. De plastic opbergdozen raken steeds voller. De vrijwilligers maken 300 mondkapjes per dag. Zeven dagen per week. De een knipt het katoen op de juiste maat, de ander strijkt vouwen in het lapje, de derde lockt de zijkanten, de vierde maakt het mondkapje aan de zijkanten dicht, een vijfde zorgt voor de elastieken en de zesde knipt alle losse draadjes af.

Grootste lol

Het team is goed op elkaar ingespeeld en heeft de grootste lol. “Wat moet ik de hele dag thuis?! Het is hier veel gezelliger. Ik ben een doener en nu kom ik ’s avonds voldaan thuis”, zegt de 71-jarige Eef die losse draadjes van de mondkapje knipt. Die taak doet hij samen met de 47-jarige Dennis. Hij heeft een bipolaire stoornis en is afgekeurd. Vrijwilligerswerk geeft hem structuur. “Ik voel me gewaardeerd en krijg een glimlach van mensen. Dat is me 100.000 keer meer waard dan een salaris.”

Harde werkers

Zaida is ook een van de harde werkers achter de naaimachine. Door de coronamaatregelen kan ze haar eigen werk niet uitvoeren en is alleen. “De muren kwamen op me af en nu kan ik me in de coronacrisis toch nog een beetje nuttig maken. Ik kom zeven dag in de week maar werk op mijn eigen tempo.” Ze zit naast de 29-jarige Iris, zelfstandig vormgever. “Ik zit door de crisis tijdelijk zonder werk. Ik woon hiernaast en ben hier binnen gelopen om te helpen. We maken er samen een feestje van. Elke keer weer.”

Vrijwilligers

Het Vadercentrum is een buurtcentrum van en voor vrijwilligers. Het heeft vier projecten: het buurtvadersproject, de Weggeefwinkel, het Klusteam en het Repaircafé. In ‘gewone tijden’ komen wekelijks zo’n 800 mensen langs. De een om te eten, de ander voor de weggeefwinkel of voor het bijwonen van lezingen of dialoogbijeenkomsten of het volgen van cursussen zoals een naaicursus. Door de coronatijd was het Vadercentrum niet meer toegankelijk. Bilal en zijn kompanen hebben meteen belcirkels opgezet met tien personen per groep. Zij zijn elke dag mensen in de wijk gaan bellen om te vragen naar hun gezondheid en gesteldheid. Ook hebben vrijwilligers kaartjes geschreven naar mensen in ouderencentra, zijn boeken uit de weggeefwinkel op tafels voor de deur gelegd zodat mensen die gratis konden meenemen of ruilen, is een muziek gespeeld voor mensen in de wijk, tour d’amour. “We hebben niet stil gezeten”, zegt Bilal met enige trots.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden