Foto:

Kostbare emotie

Ik moet iets bekennen. Ik heb in mijn jonge jaren een trits Kevers versleten. U weet wel, van die bolle tweedeurs Volkswagentjes waarin ooit ook de politie reed. Wat een heerlijke auto's vond (en vind) ik dat. Het ongeëve­naarde model. De unieke Kever-geur die je toewalmt zodra je het portier opentrekt. En dan het ronkende geluid van de - ook bijzonder - achterin geplaatste luchtgekoelde boxermotor. Terwijl ik dit alles opschrijf, krijg ik wéér kippenvel. Wat heb ik van die autootjes genoten.

Ook na mijn trouwpartij zag ik nog lange tijd kans geld voor mijn liefhebberij vrij te spelen. En dat was hard nodig ook, want oude auto's betekent ook oude kwalen. De weg naar Piet de Lasser in de Cillierstraat wist ik steeds moeiteloos te vinden om daar weer een stukje nieuwe bodem of kokerbalk te laten plaatsen.

Balanceren tussen innige gevoelens en harde cijfers

Zo'n garagerekening gaf altijd weer discussie thuis. Want voor elke cent die naar de Kever ging, werd het gezinsbudget gekort. Ik werd daarbij niet geholpen door de autoverkoper op de hoek van de straat. Die had altijd wel een ruim en glimmend 4- of 5-deurs Opeltje staan voor een prijsje waarvoor ik, volgens zijn zeggen, nog geen halve roestige Kever rijden kon. Allemaal verkooppraat­jes, dacht ik lange tijd. Tótdat de volgende kostbare reparatie kwam. Het verstand won (eindelijk) van mijn emotie.

In Rijswijk staat iets vergelijkbaars te gebeuren. Met de komst van het nieuwe college staat ook de verhuizing naar het oude Stadhuis weer op de agenda. Onze 31 raadsleden staan straks voor een lastige keuze. Gaan we voor het Huis van de Stad of niet? Knappen we het nu al 15 jaar leegstaande pand alsnog voor miljoenen op om zo ruimte te bieden aan de gemeentelijke organisatie, een muziekschool en bibliotheek? Vertrouwen we op de becijferde verbouwkosten of krijgen we te maken met verborgen gebreken en extra kosten die gierend uit de hand gaan lopen? Lastige vragen voor onze raadsleden waarvan de een een emotionelere binding met het oude pand heeft dan de ander.

De raad wordt daarbij niet (of juist wel) geholpen door de eigenaar van Hoogvoorde, het kantoorpand aan het Boogaardplein waarin ons Stadhuis nu gehuisvest is. Die eigenaar ziet de gemeente niet graag vertrekken en komt met een aanlokkelijk aanbod. De huidige huurprijs gaat omlaag. Er komt een nieuwe en grotere raadzaal, dit keer zónder pilaren zodat niemand zich meer kan verschuilen. En er komt in het pand voldoende ruimte beschikbaar om ook organisaties als Trias en de bibliotheek hier goedkoop te kunnen huisvesten.

Verkooppraatjes, roepen de voorstanders van het Huis van de Stad. Zekerheid voor alles, reageren de tegenstanders, die Rijswijk willen behoeden voor een financieel debacle. Onze raadsleden moeten straks gaan kiezen. Wint het verstand of toch de emotie?

Meer berichten