Foto: Frans Limbertie

Aan het werk met de Franse Slag

Frans Limbertie

Mergpijpjes maken bij Roodenrijs

Met grote regelmaat gaat verslaggever Frans Limbertie voor Groot Rijswijk op pad om bij een bedrijf in onze gemeente te werken. Onlangs liep hij een ochtendje mee met de banketbakkers van Roodenrijs.

Rijswijk - Als kind had het beroep van banketbakker een enorme aantrekkingskracht op mij. Toen ik dus met deze rubriek begon, had ik stiekempjes de wens dat ik daar eens zou worden uitgenodigd om een kijkje te mogen nemen. En voilà, aan mijn wens werd gehoor gegeven. Zodoende toog ik op een frisse maandagmorgen richting Heulweg 7, naar de bakkerij van Roodenrijs. Ik word vriendelijk ontvangen door Judith. Zij werkt al jarenlang met veel plezier bij de Rijswijkse bakker en is tegenwoordig verantwoordelijk voor de communicatie binnen het bedrijf. Ik krijg de speciale bedrijfskleding van haar aangereikt, bijbehorend haarnetje incluis. Ze heeft een mooie klus voor mij deze ochtend. Ik ga assisteren bij het maken van de mergpijpjes. U kent ze wel: die heerlijke lekkernij, grote zoete cakejes verpakt in marsepein met aan de buitenkant chocolade. Je eet er zomaar een paar achter elkaar op voordat je er erg in hebt. Nou ja, voorlopig nog even niet, eerst worden drie dikke plakken marsepein via een machine plat gemaakt en daarna op een werkblad met stuifmeel tot een lange lap fijngerold. Nu moeten de cakejes, die al zijn gevuld met room, in de marsepein komen. Banketbakkers Jack en Richard gaan het me deze ochtend wel even leren. Zo moeilijk kan het toch niet zijn? Nou, dat valt vies tegen! Het is werk dat wel met de nodige precisie moet worden gedaan. Het marsepein moet kaarsrecht worden afgesneden en om de cakejes worden gerold. Daarna met de handpalm glad strijken en niet met de vingers, zoals ik de eerste paar keer doe. Dat zie je dan namelijk en die mergpijpjes kunnen dan niet meer worden verkocht, en dat is zonde natuurlijk. Het duurt even voordat ik de (Franse) slag te pakken heb, maar geleidelijk gaat het steeds beter. De stukken cake en marsepein die niet meer gebruikt worden kan ik opeten, en die smaken opperbest. Maar daarna komt het moeilijkste, en dat vergt nog meer precisiewerk dan het vorige karweitje: het dopen van de mergpijpjes in chocolade. Een eitje hoor ik u denken. Forget it! Hier kan geen Franse slag tegenop. Dit moet op een hele speciale manier gebeuren: links schuin en rechts schuin, zodat het een echte herkenbare Roodenrijs mergpijp wordt. Even goed opletten hoe dat moet. Links dus zo en dan moet rechts......ach ach, ik loop weer aardig te klungelen. Jack en Richard kijken geamuseerd toe. Na dit debacle word ik door Judith nog even verder door de grote bakkerij geloodst en zie hoe diverse broden worden gebakken. En ja hoor....daar zijn ze: de pepernoten. Nooit geweten dat dit als één groot stuk koek wordt gebakken. Ik mag een handje proeven en kom tot de conclusie dat de smaakpapillen waarmee we zoet proeven, op het uiterste puntje van de tong liggen. Een leerzame en leuke ochtend. Het vak van banketbakker is soms net echt kunst!

Meer berichten