Foto: RHOBBY

IJs

De basisscholen mochten eindelijk weer open. De hele week ervoor was de stemming van het basisschoolgaande lid in ons huishouden tweeledig: neerslachtig, want ze miste haar juf en haar klasgenootjes zo. Maar ook opgetogen, want na ruim acht weken zou ze dan eindelijk weer school mogen. Toen kwam de sneeuw, en bleven de scholen nog een dagje langer dicht. Gelukkig kon de sneeuwpret de teleurstelling van nog een dag langer thuis zitten wel drukken. Zeker, er lag ongebruikelijk veel sneeuw, en het was ook behoorlijk koud, maar uiteindelijk viel het met de overlast nog wel mee. Toch bleken mijn buitenlandse collega’s enigszins bezorgd. In Engeland was de berichtgeving over de sneeuw en de kou hier in Nederland een stuk alarmerender. Er werd gesproken over heftige sneeuwstormen, gestrande reizigers, Siberische toestanden. Op maandagochtend kreeg ik verontruste mailtjes of we al ingesneeuwd waren, hadden we wel genoeg eten in huis?

Kinderen leren nog eerder schaatsen dan fietsen

Op dinsdag konden we dan eindelijk naar school, te voet glibberend over de gladde stoepen. Door de aanhoudende kou werd die dagelijkse wandeling er niet makkelijker op. De stoep en de wegen werden gladder en gladder, maar dat was ook een kans! Want het zou nog de hele week koud blijven, en langzaamaan begonnen vijvers, grachten en meren dicht te vriezen. En dit weekend was het dan zo ver, er werd massaal geschaatst op natuurijs. Ook dit was weer tot groot vermaak van mijn Engelse collega’s. Zij zwijmelden weg bij de mooie foto’s van schaatsers in de grachten van Amsterdam, schaatsers langs het wuivende riet, jonge schaatsertjes, oude schaatsknarren, Heel Holland Schaatst. Met name de foto van ene Rick Bekker was populair, die bij zonsondergang bij Kinderdijk de vroege schaatsvogels op de plaat zette. Ik raad u aan die foto nog even te googelen als u hem nog niet hebt gezien. Ik werd ondervraagd over de mythische Elfstedentocht. Zijn er dan echt mensen die dan op één dag 200 kilometer gaan schaatsen om in elf pittoreske stadjes een stempel te halen? En ik legde ze uit dat als het in Nederland langer dan anderhalve dag dreigt te vriezen, de talkshowtafels vollopen met weermannen- en vrouwen, schaatsers en sportjournalisten om over de Elfstedentocht te praten, zelfs als allang duidelijk is dat het ook dit jaar wéér niet doorgaat, en dat dit 'traditie' is.

Uiteraard gingen ze er vanuit dat ik als volbloed kaaskop ook gegrepen was door de nationale schaatskoorts, maar toen moest ik wat opbiechten: ik kan helemaal niet schaatsen; ik ben een mislukte Nederlander. Waar mijn collega’s er nog vanuit gingen dat wij de winter al schaatsend boodschappen halen, dat wij onze kinderen nog eerder leren schaatsen dan fietsen, moest ik bekennen dat ik nooit verder ben gekomen dan een beetje onhandig rond schuifelen op het ijs, al dan niet achter een oude stoel. Dus dit weekend, toen er glorieus langs de molens van Kinderdijk werd geschaatst, stond ik wat onhandig te glibberen op de dichtgevroren vijver van het Cromvlietpark. Misschien toch maar eens schaatsen kopen.

Column van tim

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden